Poldersjamanisme is een eigentijdse, nuchtere manier om 

die verbinding opnieuw bewust te onderzoeken. 

Geen oude traditie van de Lage Landen en geen kopie van een verre cultuur, 

maar een levende leer voor het Hier & Nu, geworteld in de grond 

waarop wij werkelijk staan. De wijsheid waaruit deze leer mede is gegroeid, heb ik ontvangen binnen de Pampamesayok-traditie uit de Andes. De bron wordt geëerd. De vorm hoeft niet te worden nagedaan.

Want wij hebben onze eigen landschap, onze eigen dieren en Ankerplaatsen. Onze eigen verhalen ervaringen en voorouders. Onze eigen pacha.

Daarom leer ik je geen dansje dat je vervolgens eindeloos moet herhalen. 

Ik leer je het ritme herkennen:
Kijken-Voelen-Begrijpen-Handelen-Opnieuw kijken

Je leert werken met Oerkrachten, Ankerplaatsen, Spiegels en rituelen. Niet om de regie over je leven aan iets buiten jezelf te geven, maar om beter te leren herkennen wat er is, wat het met je doet en waar jij zelf beweging kunt brengen. Niet alles wat het leven brengt kun je veranderen. Niet alles kan worden opgelost of genezen. Maar soms kan een ander perspectief iets zichtbaar maken wat je eerder niet zag. En daarmee kan je ook je verhouding tot wat er is veranderen. Ik vertel je niet wat jij moet zien. Ik bied je een spiegel. Jij kijkt. Ik neem je graag een stukje onder mijn vleugels. Ik Deel wat ik heb geleerd, oefen met je en kijk met je mee. Maar ik ben niets meer dan jij - en ook niets minder. Mijn bedoeling is niet dat je mij blijft volgen. Je moet uiteindelijk zelf leren vliegen.

Want kennis die alleen wordt nagezegd, staat stil. Kennis die wordt ervaren, toegepast, bevraagd en weer doorgegeven, blijft bewegen.

Welkom in de Polder.

Met je voeten in de klei.